South Dakota: Great Faces, Great Places (deel 1)

Twee weken voordat de eerste bezoekers uit Nederland komen, gaan wij naar South Dakota. Deze staat ligt ten noorden van Nebraska en vooral zomers komen hier veel toeristen vanwege zijn natuur en bijzondere monumenten. De titel van dit stuk verwijst naar de zin waarmee de staat zich identificeert. De ‘Great Faces’ slaan op de presidentskoppen die zijn uitgehakt in de rotsen van Mount Rushmore.

Deze reis zullen we in 3 stukken op de weblog zetten omdat het anders wel erg veel leesvoer in 1 keer is. Veel leesplezier!

De heenreis
De Black Hills, liggen zo’n 900 kilometer van ons huis. En omdat we buiten de omgeving van Omaha nog maar weinig van Nebraska hebben gezien, besluiten we om dwars door ‘onze’ staat naar North Dakota te rijden. Dit duurt wel wat langer dan via de snelweg die om Nebraska heen gaat, maar het geeft ons de mogelijkheid om Nebraska ook een beetje te verkennen. De Nebraskianen denken dat we gek zijn maar ja, die kennen Nebraska natuurlijk al, dus die kiezen allemaal voor de snellere weg die leidt door South Dakota en Iowa.

Via Blair rijden we naar het noorden en dan helemaal naar het westen. De eerste uren is de omgeving hetzelfde als rond Omaha maar langzaamaan verandert dat. De stadjes waar we doorheen rijden worden steeds kleiner en het landschap wordt steeds minder heuvelachtig. Op een gegeven moment lijkt het zelfs erg op Nederland. Er lopen zelfs koeien. Alleen zijn ze hier helemaal zwart in plaats van zwart wit. En het is ook wel duidelijk dat de koeien hier er vooral zijn om te zorgen voor de steaks. Soms lopen ze in hele kuddes op vlaktes waar geen grasspriet staat.

Na een paar uur rijden verandert niet alleen het landschap maar ook het weer. Het gaat waaien en soms valt er een bui. Het kwik is zelfs gedaald van 22 tot 10 °C. Maar in de auto merk je daar gelukkig weinig van. De luchten zijn prachtig. Wolken die we kennen van Nederland. In het noorden van Nebraska zijn de SandHills, ofwel ‘duinen’. Weer iets wat we van Nederland kennen. We rijden tussen de duinen door steeds verder van Omaha af. Best een rare gewaarwoording, urenlang tussen de duinen doorrijden. De duinen zijn bedekt met gras maar verder groeit er nauwelijks iets. Het is behoorlijk kaal. Koeien en paarden lopen er wel rond maar verder lijkt dit het einde van de wereld. Dorpjes zijn er steeds minder en meer dan 5 auto’s per half uur kom je niet tegen.

South Dakota is al niet veel anders. Het landschap blijft duinachtig. Als we 1 uur in South Dokota zijn, rijden we 1880Town in. Dit is een nagebouwd western dorpje. Naast een tentoonstelling over Dances with Wolves, die grotendeels in deze omgeving is opgenomen, wandelen we door het stadje. Je kan het het best vergelijken met Den Gammle By in Denemarken of Archeon in Nederland. Ook dit zijn stadjes waarin is te zien hoe de oorsponkelijke inwoners woonden. Leuk om eens een echte saloon binnen te lopen. Gelukkig geen Lucky Luke in de buurt die je neerknalt.

Een uur ten westen van 1880Town ligt Wall. Dit stadje aan de voet van Badlands is bekend om de Wall Drug. Nee, dit is geen ‘koffieshop’ maar een groot restaurant, winkelcentrum, speelhal en museum. Het ontstaan van Wall is leuk om te vertellen. In 1931 woonden Ted en Dorothy Hustead in Wall. Ze beheren samen een drugstore, zoiets als een winkel waar alles te krijgen is. Ze waren beiden hoog opgeleid maar wilden gewoon het liefst een zaak runnen. Maar omdat Wall echt in de middle of nowhere lag, kwam er geen kip. De snelweg liep wel langs Wall maar niemand die Wall ook in ging. De man en vrouw gaven zichzelf 5 jaar om succesvol te worden. Na 5 jaar zouden ze naar de grote stad terugkeren om hun oude beroepen weer op te pakken. Jaren gingen voorbij en nog steeds kwamen er nauwelijks mensen. In de zomer van het 5e jaar kwam de vrouw met een idee: ‘plaats grote borden langs de snelweg waarop staat dat ze in Wall Drug gratis ijswater kunnen halen’. Dit moest aanslaan want in de zomer is het hier zinderend heet. Zo gezegd zo gedaan. De man plaats de borden en nog voordat hij terug is bij zijn bar staat er een hele rij mensen. En vanaf dat moment is het niet meer rustig geworden. Zomers komen er per dag zo’n 20.000 mensen eten en drinken.

In Wall is eigenlijk maar 1 ding, de Wall Drug. Zo zie je maar, als je echt ergens in gelooft zal het lukken........ Overigens heeft deze vrouw hiermee ook de billboards uitgevonden. In no time schoten de billboards langs de snelwegen uit de grond maar op een gegeven moment heeft president Ford aan deze wildgroei een einde gemaakt (het gerucht gaat dat zijn vrouw zich er aan ergerde). Dit verbod op grote billboards langs snelwegen is algemeen aangenomen behalve in South Dakota, de staat van de Wall Drug. Hier zie je dan ook nog honderden borden langs de weg staan die je werkelijk op alles attend maken. Geen gezicht die borden in die mooie natuur maar, toegegeven, wel erg handig want zo ontdekten wij 1888City.

Badlands

Nadat we Wall Drug hebben verlaten, rijden we de BadLands in. Misschien kent niet iedereen de naam, maar de foto's herkent vast wel iedereen. Miljoenen jaren geleden was op deze plaats een zoutwater zee. Vulkanen hebben de zee verdrongen en daarvoor in de plaats zijn kale valkanische rotsen ontstaan. Dit is adembenemend mooi. Op sommige momenten is het alsof je op de maan rijdt, al is dat natuurlijk een beetje rare bewering omdat we daar nog nooit zijn geweest en niet precies weten hoe het er daar uit ziet.

De bergen zijn kaal en varieren in kleur, veroorzaakt door diverse mineralen. Het is niet raar dat dat hier weinig tot niets groeit. We rijden uren door dit park dat in 1978 werd omgedoopt tot Nationaal Monument. Regelmatig om foto’s te maken, om een stukje te filmen of om gewoon even de benen te strekken. Ook zijn we een wedstrijd begonnen: wie ziet het eerst een nieuw dier. Tim ontdekt de Prairiehond, de Jackrabbit, de Coyote en het Hert. Rita doet daar nauwelijks met de ontdekking van..................een Konijn.

Prairiehondjes hadden we nog niet eerder gezien maar het zijn grappige beestjes. Ze lijken een beetje op grote hamsters en ze staan de hele tijd rechtop. We zien er zeker 1000! Maar het kopstuk waren toch wel de Bizons. Wat een gevaartes! Deze schijnen redelijk gevaarlijk te zijn maar gelukkig kwamen wij alleen maar grazende bizons regen die geen vlieg kwaad deden. Na meer dan 4 uur Badlans houden we het voor gezien en gaan we richting de Black Hills.