Wat een circus

De afgelopen week is, voor het eerst in 7 weken, boven het vriespunt En dan kan het zelfs ineens warm kan aanvoelen. En als het dan plotseling ook nog 16 graden wordt, dan kan je je wel voorstellen dat wij het idee hadden dat het lente was geworden. De sneeuw verdween, hoe kan het ook anders, als sneeuw voor de zon. Het gras werd al wat groener en we kwamen weer buiten. Klaar voor de lente. Wat zou dat toch mooi zijn...

Zaterdagmiddag gaan wij naar de Creighton Blue Jays. Dit college basketbal team, waar we vorig jaar ook al zijn wezen kijken, doen het dit jaar heel goed en we zijn dus niet de enige in het Qwest Center. Samen met 17.000 anderen zitten we naar een basketbal wedstrijd te kijken. Met ons, zijn ook Johan, Megan (een collega van Tim) en haar vriend mee gegaan. Voordat de wedstrijd begint is daar natuurlijk eerst het volkslied. Iedereen gaat staan, hand op het hart en zingen maar. Het is niet de eerste keer dat we dit meemaken maar nog altijd heeft het voor ons een beetje rara bijsmaak. Aan de ene kant is het indrukwekkend en is het mooi om te zien hoe ongelofelijk trots Amerikanen zijn op alles wat Amerikaans is. Maar met onze Europese houding ten opzichte van Amerika en zijn ideeën hebben wij toch wat moeite met deze patriotische daad. De wedstrijd is leuk om te zien maar verre van spannend. ‘Wij’ (hoezo we passen ons snel aan) winnen dik en gemakkelijk.

De weersvoorspellingen voorspelden niet veel goeds de laatste dagen. En eigenlijk willen we redelijk op tijd thuis zijn, zodat Britney, die bij ons thuis op Emma en Bram past, nog voor het slechte weer naar huis kan. Als we het stadion uitkomen, is het een beetje aan het regenen en hagelen. Maar het valt allemaal nog erg mee dus besluiten we om nog even wat te gaan eten ‘downtown’. En omdat het centrum nog geen kilometer van het Qwest center ligt, zitten we dus snel te eten. Maar we zitten nog geen 10 minuten en we kunnen door de ramen zien dat het weer zich van zijn slechtste kant laat zien.

De sneeuw komt werkelijk met bakken uit de hemel, terwijl het heel hard waait. ‘Blizzards’ worden ze wel genoemd; grote sneeuwstormen die over het land trekken. We eten snel door en gaan dan naar huis te gaan. Over een stuk waar we normaal gesproken 25 minuten over doen, doen we nu dik een uur. Er ligt al binnen een uur meer dan 10 cm en er is niet tegenaan te schuiven en te strooien. Omaha is, voor het geval dat we dat nog nooit hebben vermeld, een erg heuvelachtige stad. Je rijdt van de ene heuvel naar de andere. En juist die heuvels geven nu erg veel problemen. Want de sneeuw maakt het bijna onmogelijk om boven te komen voor veel auto’s. Alle pick-ups, terreinwagens en SUV’s rijden rustig heuvel op en heuvel af maar de ‘normale’ personenauto’s strandden bijna allemaal stuk voor stuk halverwege de heuvel nadat ze eerst al een stukje naar beneden zijn gegleden. Gelukkig zijn wij met Tim zijn auto gegaan vanavond dus wij zijn wel in staat om de heuvels en de sneeuw te bedwingen.

Thuis gekomen, maakt Britney zich niet zo’n zorgen over de sneeuw. Dus die vindt het niet zo erg dat we wat later zijn. Als we zondagochtend wakker worden, lijkt het alsof we op de Noordpool zijn aanbeland. Niet zo koud maar net zo wit. In een paar uur is er rond de 20 – 30 cm sneeuw gevallen. Hadden we een aantal dagen geleden nog het idee dat het lente ging worden, konden we nu de oprit weer sneeuw vrij maken.

Zondagmiddag gaan we met zijn vieren naar het circus. Het is voor ons allemaal de eerste keer dus dat is wel speciaal. Voor Bram is het helemaal geweldig. Er lopen heel erg veel clowns rond waar hij een praatje mee kan maken en als we naar onze plaatsen lopen, blijken we op de tweede rij te zitten. Wat willen we nog meer. In 2 uur zien we clowns, acrobaten, paarden, gochelaars, olifanten, tijgers en beren voorbij komen. Bij het zien van de laatsten krijgen we een beetje misselijke smaak. Een beer op een fiets is toch niet helemaal normaal. Maar ja, dat is het circus. Al moeten we bekennen dat we wel begrijpen waarom er protesten zijn tegen dierenleed voor de uitgang van het circus.

Volgende week vertrekt Tim voor 1 week naar Brazilië. Hij zal de sneeuw dus snel zijn vergeten. Voor de achterblijvers is het te hopen dat de lente nu toch echt eens gaat aanbreken.