Kan het gekker?

Het bijhouden van de weblog is soms nog een hele organisatie. Want wat is nou leuk om te vertellen? En vooral ook, wat vinden we leuk om later zelf nog eens terug te lezen. Vaak hangt er een post-it briefje bij de computer met wat onderwerpen. Zo hangt er nu nog een briefje met ‘kou’, ‘Bram 4’, ‘Valentijnsdag’, ‘Circus’ en ‘Tim werk’. Voor de vaste volgers is het dan dus duidelijk welk verhaal nu zou moeten komen. Zou moeten komen.......

Maar soms, gelukkig maar, gebeurt er iets geheel onverwachts waar we echt over moeten en willen schrijven. Ook als we het al vaker besproken hebben. Dus het onderwerp van deze keer: Sneeuw, sneeuw, sneeuw en sneeuw!

Afgelopen zaterdag hadden we al te maken met heel veel sneeuw en heel veel wind. De rit vanuit downtown naar huis was een pittige. En dan denk je ‘dit kan niet gekker’. Maar vandaag is gebleken dat het altijd gekker kan. Vandaag hebben we het ergste winterweer meegemaakt van de afgelopen 25 jaar in Nebraska. Dat wij onder de indruk zijn, valt te verwachten. Zo vaak zien we in Nederland immers geen sneeuw. Maar als men in Nebraska en Iowa onder de indruk is, moet er wel heel wat gebeuren.

Donderdagochtend om 4 uur begint het met sneeuwen. Omdat dit werd aangekondigd in de weersverwachting op woensdag, heeft Tim ervoor gekozen om vroeg naar zijn werk te gaan. Als hij om 6 uur bij PURAC aan komt, sneeuwt het al behoorlijk, maken de sneeuwstormen het autorijden best lastig en zorgt het onweer nog voor een extra moeilijkheidsfactor. Maar het rijden gaat heel best en behalve één spookrijder en één auto in de greppel was er niet veel bijzonders aan de hand.

En terwijl Tim aan het werk gaat, wordt Rita langzaamaan wakker. De dokter, waar Rita vandaag heen moet voor haar laatste controle belt al af, Bram zijn school is dicht, de playdate gaat vanwege de sneeuw niet door. Op Tim zijn werk belt de één na de ander af. Op televisie en radio is ondoorbroken het weer te zien en te horen. Om 8 uur zijn sneeuw en storm op zijn hevigst. Op de radio wordt opgeroepen om vanaf nu niet meer te reizen, veel snelwegen worden gesloten en ook stoppen de sneeuwschuivers met het schoonhouden van de wegen. En naarmate de ochtend vordert komen steeds meer berichten binnen van ongelukken en afgesloten wegen.

Rita, Bram en Emma kunnen geen kant op en moeten zich thuis vermaken. Dit lukt uitstekend maar het maakt de wereld wel erg klein. Want al wat je buiten ziet is wit, wit en wit. Het sneeuw waait op tegen de ramen waardoor het zicht alleen maar minder wordt. En op Tim zijn werk, is het halen van een bak koffie (de koffieautomaat staat in een ander gebouw) al een heel avontuur.

Vanaf 12 uur wordt iedereen bij PURAC geadviseerd om naar huis te gaan. Er zijn maar 50% van alle mensen op komen dagen vandaag, maar ook de rest wordt geadviseerd om naar huis te gaan. Het is te gevaarlijk vandaag om met het donker naar huis te gaan.

Tim heeft dus ook een vroegertje vandaag. En er is niets gelogen van de berichten op de radio. De wegen zijn nagenoeg onbegaanbaar omdat er niet meer geschoven wordt. Wat ben je op zo’n moment blij dat je een lekkere zware auto onder je kont hebt. Het zicht is soms minder dan 10 meter en de sneeuw blaast over de landerijen en de wegen. Na verloop van tijd vinden de auto’s elkaar en rijdt men in een lange stoet van Blair naar Omaha. Onderweg tientallen auto’s die in de greppel zijn gegleden en af en toe moet de stoet stoppen omdat er auto’s dwars op de weg staan. Ook vrachtwagens hebben het moeilijk. En vooral de 2 vrachtwagens met varkens die van de weg zijn geleden doen wat zielig aan.

In Omaha blijkt dat het nagenoeg onmogelijk is om de straat in te rijden. Op goed geluk rijdt Tim de heuvel af. En terwijl hij 2 auto’s passeert die op een plaats staan waar je normaal geen auto parkeert (één overdwars vlak voor ons huis), geeft hij gas en rijdt hij de auto zo goed en kwaad als het kan onze eigen oprit op. Hij komt niet ver maar in ieder geval is de auto van de openbare weg.

Thuisgekomen is het gelijk tijd om te scoopen (scoopen is ’s winters sneeuw ruimen, zomers is het hondenpoep ruimen; nu dus sneeuw ruimen!). En dan heb je pas door hoe erg het heeft gesneeuwd. Op de oprit ligt minimaal een halve meter sneeuw en in de achtertuin hebben we zelf heuvels van meer dan een meter. Met zijn drieën scopen we de oprit en graven we de auto uit, die Tim in een grote berg sneeuw heeft ‘geparkeerd’. Na 2 uur is alles zover weg dat de auto de garage in kan.

Ondertussen gaat het op radio en televisie nog even door. Maar het ergste lijkt nu wel achter de rug. ‘Kan het gekker dan zaterdag?’, ja dus! We hebben veel sneeuw meegemaakt in Oostenrijk, maar dit sloeg alles. Komend weekend schijnt er nog wat sneeuw te vallen. Voor sommige mensen hier wordt het nu wel irritant, maar ach wat maakt het uit, Tim ligt dan aan het het Braziliaanse strand!