Wyoming

Als je, zoals wij, een tijdje in Amerika woont, ben je redelijk op de hoogte van de locatie van staten en plaatsen ten opzichte van elkaar. Voor jullie, als lezer, kan het wellicht wat lastig zijn om precies voor te stellen waar in Amerika we nu op vakantie zijn. Daarom eerst een korte les topografie voor de geïnteresseerden.

Topografie

Omaha, ligt helemaal in het midden van de Verenigde Staten. De staten ten noorden van ons zijn South Dakota en North Dakota, waarna Canada volgt. Ten zuiden van ons liggen Kansas, Oklahoma en Texas. Onze reis is via South Dakota naar Wyoming gegaan. En Wyoming ligt ten westen van South Dakota. Wyoming grenst aan het noorden aan Montana, aan het westen aan Idaho, aan het zuiden aan Utah en aan het oosten dus aan South Dakota en voor een deel aan Nebraska, onze home-state. Yellowstone National Park, ons hoofddoel van deze vakantie ligt helemaal in het noord-westen van Wyoming, ongeveer 1600 kilometer van Omaha. Een aardig stukje rijden dus.

Wyoming

Wyoming is ongeveer 8 keer zo groot als Nederland. Maar, net als in Nebraska, is ook hier het inwonersaantal niet te vergelijken met dat van Nederland. Wonen er, met 1.5 miljoen, al weinig mensen in Nebraska, in Wyoming wonen er slecht een half miljoen. De mijnbouw, veeteelt en olie-industrie zijn de belangrijkste bronnen van inkomsten. Al mag daar toerisme ook wel bij opgeteld worden want YellowStone park alleen telt al een bezoekersaantal van meer dan 3 miljoen per jaar. Naast dit alles, staat Wyoming bij het grote publiek toch bekend als cowboyland. Als je je ogen dicht doet, hoor je bij wijze van spreken de paarden galopperen en de cowboys en indianen oorlog voeren. Die oorlogsvoering is weliswaar voorbij maar paarden zijn er nog volop. En ook cowboys zijn er nog in grote aantallen. Je kan geen straat inlopen of je ziet wel een man met een cowboyhoed en met echte cowboylaarsen. Het werkt bij ons vooral op de lachspieren maar het levert wel leuke plaatjes op.

Devils Tower en Big Horn National Park

Devils Tower ligt in het oosten en veel mensen kennen het wel van foto’s. In een heuvelachtig landschap staat ineens een hele grote rots. Niemand weet waar hij vandaan komt maar de legende is zo mooi dat we het allemaal geloven. Jaren geleden werden indianenkinderen achterna gezeten door een grote bruine beer. Om aan zijn klauwen te ontsnappen, klommen de kinderen op een rots. En terwijl ze daar zaten, kroop de beer omhoog. De indianenkinderen riepen de goden aan en plots begon de rots te groeien, zo hoog dat het voor de beer onmogelijk was om ze te grijpen. De strepen die op de rots duidelijk te zien zijn, verwijzen nog naar de klauwen van de beer. Het is zo’n mooi verhaal dat wij het gelijk geloven.
Wij bekijken de rots van een afstandje omdat er nog genoeg wandelingen aan zitten te komen voor de kids de komende weken. Wel willen we even picknicken in de speeltuin onderaan de rots. En gelukkig worden we er dan weer eens aan herinnert waarom we de Amerikanen soms echt helemaal mesjogge vinden. De kinderen mogen niet in de speeltuin spelen omdat de eigenaar bang is dat we ze gaan aanklagen als er een kind valt. Asl we zeggen dat dit onze eigen verantwoording is, blijkt dat niet zo te zijn. We mogen pas de speeltuin in als we ook een kampeerplaats huren, want dan is het afgedekt. Zoiets dergelijks hebben we ook een paar weken geleden meegemaakt in een mall. We mochten niet meer met de wandelwagen de roltrap af want we zouden de mall aanklagen als er iets zou gebeuren. Eigenlijk wel lekker, dat je de verantwoordelijkheid zomaar bij iemand anders kan leggen. En ach, eigenijk kan je het de eigenaren niet eens kwalijk nemen. Ook als er niets gebeurt, proberen mensen er soms nog, met succes, een slaatje uit te slaan. Maar irritant is het wel voor ons. Inneens waren we weer erg excited om naar Nederland te gaan.

De volgende 2 dagen slapen we in een leuk motelletje aan de voet van de Big Horn National Park, een natuurpark dat tussen Devils Tower en YellowStone in ligt. Het weer is afwisselend heet en nat maar geukkig is dat laatste vooral ’s nachts. Omdat Emma niet helemaal lekker is, zijn we ’s nachts veel op en is ze overdag alleen maar te troosten met haar speen. Ze heeft 2 dagen lichte koorst, daarna behoorlijk verkouden. Waardoor ze, vooral ’s nachts, moeite had met ademhalen. Gelukkig is dat nu (3 september) helemaal over. Ze is weer de vrolijkheid zelfve.

Tijdens een flinke dagtocht door het natuurpark, kunnen we weer een paar dieren van de wild-wensenlijst afstrepen. Een kayote steekt ineens de weg over en 2 grote moose (elanden) staan ons ineens aan te gapen op een hoogvlakte. Dit is wel even bijzonder want die hadden we tot nu toe nog niet eerder gezien. Dat we niet alleen voor het grote wild gaan, blijkt wel uit het feit dat we een pluizig ding bijna tot in zijn hol volgen omdat we niet precies weten wat het is. Even Googlen brengt de uitkomst. Het was ‘gewoon’ een marmot.