De Badland en Black Hills op herhaling
Een paar dagen leek het alsof we totaal waren afgesloten van de rest van de wereld. De mobiele telefoon had geen bereik, de kranten werden nauwelijks bezorgd en van (wireless) internet leken ze in YellowStone National Park nog nooit gehoord te hebben. Back to basics dus. Maar we zijn inmiddels weer on-line en inmiddels zit de helft van de vakantie erop. We zullen jullie niet gaan vervelen met uitgebreide reisverslagen maar in de komende logs in vogelvlucht een paar van onze reisbelevenissen.
Nadat we op donderdag 23 augustus uit Omaha zijn vertrokken, zijn we een dag later in Wall. Dit kleine plaatsje ligt in South Dakota, aan de voet van de Badlands. We waren hier vorig jaar ook al en het maakte destijds zoveel indruk dat we het graag nog eens willen zien. Als we in Wall aankomen, regent het enorm. Misschien hebben we het al verteld maar het lijkt erop dat de zomer zolangzamerhand op zijn einde loopt. 
De tornado’s van een week eerder in Omaha waren er al een voorteken van. De komende periode zal het waarschijnlijk nog wel warm zijn maar niet meer echt heet en met regelmatig een buitje op zijn tijd.
We bezichtigen de Badlands dus weer een keer. Vlak voordat we het natuurpark met de prachtige rotspartijen inrijden, zien we ons eerste ‘wild’ van de vakantie. Een schildpad steekt de weg over. Weliswaar niet het type wild dat hoog op onze wild-wensenlijst staat maar wel iets bijzonders. Helaas kunnen we niet stoppen om een foto te maken maar met enige stuurkunst kunnen we de schildpad wel keurig tussen de wielen houden. Even een schrik voor ons en voor de schildpad maar beiden vervolgen ongedeerd hun weg.
De Badlands zijn prachtig.
Omdat we op vrijdag laat in de middag en vervolgens op zaterdag vroeg in de ochtend komen, zien we het kleurverschil dat door het zonlicht wordt veroorzaakt. Het zijn dan wel maar gewoon rotsen maar deze tweede keer maakt minstens zoveel indruk als de eerste keer. Van onze wild-wensenlijst kunnen we al snel de prairiehondjes en de bizons wegstrepen want die komen 
hier in grote hoeveelheden voor. Vooral bizons zijn heel normaal hier. Tuurlijk blijven het imposante dieren maar ze zijn hier bijna net zo normaal als schapen in Nederland. Je ziet ze niet overal en altijd maar regelmatig genoeg om niet van elke bizon een foto te maken.
Na de Badlands rijden we door naar de Black Hills, wat op dik een uur rijden ligt. Ook hier waren we vorig jaar al eens maar omdat het zo mooi op de route ligt en omdat het een erg mooi natuurgebied is, willen we dit ook nog een keer bezoeken. Het is niet alleen maar natuur wat de klok slaat in deze vakantie. 
Vandaar ons bezoekje aan het Flinstone Park en wat andere kindvriendelijke dingen. Zo bezoeken we Bear Country, een berendierentuin midden in de Black Hills. De beer staat hoog op onze wild-wensenlijst maar veel vertrouwen hebben we er niet in dus zo pikken we toch mooi een paar beren mee. Ook rijden we met een trein 2 uur lang door de bergen. En omdat er op hetzelde moment een Thomas the Train festival aan de gang is op het treinstation, is Bram helemaal in zijn nopjes.
In het nog korte leven van Bram wordt weer een mijlpaal bijgeschreven. Wie herinnert zich niet zijn eerste midget-golf potje. Tim in ieder geval wel. Ergens in Zweden, jaren geleden was zijn eerste spelletje. Waarschijnlijk was hij destijds iets ouder dan Bram nu maar het zal elkaar niet veel ontlopen. Bram doet het uitstekend. Pas bij de 16e hole begint hij wat meer interesse te tonen voor andere dingen dan de golfbal. Uitreindelijk eindigt hij met de meeste punten. Hij juicht want hij heeft de meeste punten en dus weer eens een spelletje gewonnen. Ja, hij heeft de meeste punten. Zijn ouders hadden namelijk besloten om de sportieve messen dit keer te slijpen om nu eens te zien wie de beste midgetgolfer is. Punten weggeven om Bram daadwerkelijk te laten winnen was er dus niet bij. Maar er is hoop voor Bram. Want na 18 holes blijkt dat een debuut op een buitenlandse midget golfbaan jaren later zijn vruchten afwerpt...
Tot slot van ons bezoek aan de Black Hills rijden we in de schemer door het Custer State Park. Dit park hebben we ook vorig jaar al eens bezocht maar de wild-wensenlijst moet afgewerkt worden. Na anderhalf uur mogen kalkoenen, wilde ezels, herten en pronkhorn antilopes van de lijst worden geschrapt.
Na anderhalve dag Black Hills rijden we op Emma’s verjaardag naar Wyoming, op naar Devils Tower.
Nadat we op donderdag 23 augustus uit Omaha zijn vertrokken, zijn we een dag later in Wall. Dit kleine plaatsje ligt in South Dakota, aan de voet van de Badlands. We waren hier vorig jaar ook al en het maakte destijds zoveel indruk dat we het graag nog eens willen zien. Als we in Wall aankomen, regent het enorm. Misschien hebben we het al verteld maar het lijkt erop dat de zomer zolangzamerhand op zijn einde loopt. 
De tornado’s van een week eerder in Omaha waren er al een voorteken van. De komende periode zal het waarschijnlijk nog wel warm zijn maar niet meer echt heet en met regelmatig een buitje op zijn tijd.We bezichtigen de Badlands dus weer een keer. Vlak voordat we het natuurpark met de prachtige rotspartijen inrijden, zien we ons eerste ‘wild’ van de vakantie. Een schildpad steekt de weg over. Weliswaar niet het type wild dat hoog op onze wild-wensenlijst staat maar wel iets bijzonders. Helaas kunnen we niet stoppen om een foto te maken maar met enige stuurkunst kunnen we de schildpad wel keurig tussen de wielen houden. Even een schrik voor ons en voor de schildpad maar beiden vervolgen ongedeerd hun weg.
De Badlands zijn prachtig.
Omdat we op vrijdag laat in de middag en vervolgens op zaterdag vroeg in de ochtend komen, zien we het kleurverschil dat door het zonlicht wordt veroorzaakt. Het zijn dan wel maar gewoon rotsen maar deze tweede keer maakt minstens zoveel indruk als de eerste keer. Van onze wild-wensenlijst kunnen we al snel de prairiehondjes en de bizons wegstrepen want die komen 
hier in grote hoeveelheden voor. Vooral bizons zijn heel normaal hier. Tuurlijk blijven het imposante dieren maar ze zijn hier bijna net zo normaal als schapen in Nederland. Je ziet ze niet overal en altijd maar regelmatig genoeg om niet van elke bizon een foto te maken.
Na de Badlands rijden we door naar de Black Hills, wat op dik een uur rijden ligt. Ook hier waren we vorig jaar al eens maar omdat het zo mooi op de route ligt en omdat het een erg mooi natuurgebied is, willen we dit ook nog een keer bezoeken. Het is niet alleen maar natuur wat de klok slaat in deze vakantie. 
Vandaar ons bezoekje aan het Flinstone Park en wat andere kindvriendelijke dingen. Zo bezoeken we Bear Country, een berendierentuin midden in de Black Hills. De beer staat hoog op onze wild-wensenlijst maar veel vertrouwen hebben we er niet in dus zo pikken we toch mooi een paar beren mee. Ook rijden we met een trein 2 uur lang door de bergen. En omdat er op hetzelde moment een Thomas the Train festival aan de gang is op het treinstation, is Bram helemaal in zijn nopjes.
In het nog korte leven van Bram wordt weer een mijlpaal bijgeschreven. Wie herinnert zich niet zijn eerste midget-golf potje. Tim in ieder geval wel. Ergens in Zweden, jaren geleden was zijn eerste spelletje. Waarschijnlijk was hij destijds iets ouder dan Bram nu maar het zal elkaar niet veel ontlopen. Bram doet het uitstekend. Pas bij de 16e hole begint hij wat meer interesse te tonen voor andere dingen dan de golfbal. Uitreindelijk eindigt hij met de meeste punten. Hij juicht want hij heeft de meeste punten en dus weer eens een spelletje gewonnen. Ja, hij heeft de meeste punten. Zijn ouders hadden namelijk besloten om de sportieve messen dit keer te slijpen om nu eens te zien wie de beste midgetgolfer is. Punten weggeven om Bram daadwerkelijk te laten winnen was er dus niet bij. Maar er is hoop voor Bram. Want na 18 holes blijkt dat een debuut op een buitenlandse midget golfbaan jaren later zijn vruchten afwerpt...Tot slot van ons bezoek aan de Black Hills rijden we in de schemer door het Custer State Park. Dit park hebben we ook vorig jaar al eens bezocht maar de wild-wensenlijst moet afgewerkt worden. Na anderhalf uur mogen kalkoenen, wilde ezels, herten en pronkhorn antilopes van de lijst worden geschrapt.
Na anderhalve dag Black Hills rijden we op Emma’s verjaardag naar Wyoming, op naar Devils Tower.
posted by Tim & Rita at 10:01 p.m.
1 Comments:
Hey lieve luitjes! Fijn dat jullie weer on-line zijn, hopen dat het tweede deel van de vakantie net zo genieten wordt als het eerste deel, veel plezier!
Een reactie posten
<< Home